In pot en fles

Zomer, het is nu echt zomer!

De thermometer geeft aan dat het 26 graden is maar er waait een koel windje waardoor het prima uit te houden is. Een lage luchtvochtigheid en dus niet te warm om iets te doen.

Van een overschot frambozen maakt ik jam.

Voor de verkoopkast had ik nog twee gebruikte potjes die ik om heb getoverd tot een gezellig   jampotje. Het oog wil ook wat immers.

De potjes staan in de verkoopkast. Juist, diezelfde kast waar laatst dingen zijn uitgehaald zonder dat de nieuwe eigenaar betaalde.

We proberen het gewoon opnieuw. 

De aanhouder wint, het goede zal overwinnen - wat is dat toch met die spreekwoorden en gezegden, cliché of soms gewoon waar - of zal de vis duur betaald worden dit keer?

We zullen zien.

Vintage babybroekje maat 62

Omdat ik graag stoffen hergebruik heb ik een babybroekje gemaakt van vintagestof met een rand van een baby-corduroy dat ik nog had liggen.

Hergebruik materialen en tijd nemen om na te denken.

Vaak bewaar ik restjes van oude lapjes om ze te verwerken in nieuwe werkstukken.

Hieronder zie je een tas in wording. De applicatie is gemaakt uit een eerder gemaakte viltlap waar ik niet tevreden over was.

Nu ben ik niet vaak helemaal tevreden met dingen die ik maak maar dit vind ik er vrolijk uitzien. De tas is nog niet af en ik weet niet of het uiteindelijke resultaat er ook zo uit komt te zien maar het begin is er!

Ook laat ik werkstukken soms weken liggen. Ik ben dan niet blij met de gebruikte knopen, de sluitingen en soms niet met het hele werkstuk. De wol is niet goed vervilt, de zijde niet gehecht..... en meer van die dingen. 

Ik laat het dan liggen in mijn werkkamer maar kan er vervolgens de hele dag, in mijn hoofd, nog mee bezig zijn.

En soms pak ik opnieuw water en zeep en verbouw een hoes voor een vaas toch tot een tasje. 

Een tasje voor zeemeerminnen.

Oude wijn in nieuwe zakken

Mijn partner heeft een elektrische schaaf. Daar zit, zoals je misschien wel weet, een stofzak aan. Deze stofzak vang het zaagsel op. 

De zaag is oud en van zijn vader geweest. Hij is er aan gehecht en wil er graag mee werken. 

De oude stofzak was tot op de draad versleten en waarschijnlijk voor een groot deel opgesoupeerd door brutale muizen.

Hij vroeg me of ik voor hem een stofzak kon maken. Alle onderdelen waren nog aanwezig.

Ik ben aan het werk gegaan en om het geheel een extra feestelijke tint te  geven heb ik gebruik gemaakt van een stofje dat ik al jaren in de kast had liggen.

Een stofzak met een engelachtig voorkomen dus!

Lichtjes

Een lampje, of windlichtje, is iets dat iedereen kan maken. Het staat sfeervol en door gebruik van bijvoorbeeld zijdevezels of kleurtjes kun je het aanpassen naar eigen wens.

Ik begin met een mal en als de basisvorm is gevilt neem ik de ( platte ) mal uit de wol en vorm de wol om het glaasje. Wol heeft soms wel 30% krimp als je het vilt, je moet hier natuurlijk rekening mee houden, de mal is altijd groter dan het uiteindelijke resultaat.

Nadat het is gevilt kun je het in vorm laten drogen. Wol vlamt niet, het kan wel verkolen of smeulen. Je gebruikt dus altijd een waxinehouder in het lichtje en laat het niet zonder toezicht staan. Spontaan zal deze wol niet ontbranden omdat de wol in principe niet in aanraking komt met het vuur.

Samenwerken en schattige neusjes

Samenwerken met anderen of gebruik maken van andere disciplines vind ik verrijkend. Dit kleine tasje sluit met een knoop van Street of Oak Keramiek. Janneke en Annemiek maken (ook) op bestelling. 

Het leek me leuk om wat stoere knopen te laten maken om op mijn werk te zetten. Dat versterkt het toch wat stoere uiterlijk van wol. Hoe lieflijk de kleuren ook zijn.

Het lijkt wel een beetje op een varkensneusje!

Net als klei

Wol is stiekem een soort klei. Met zeep, warm water en wrijving is het te vormen en deze vorm wordt behouden als je de wol laat drogen.

Hieronder een detail van een lap. Misschien niet duidelijk zichtbaar maar het zou een narcis moeten zijn. Zijdevezels zorgen dat het gaat glimmen en dat er diepte ontstaat.

Bijna een sprookje.

Proletarisch shoppen en het kastje aan de muur

We hebben het geluk dat we in een idyllische omgeving wonen. Om het nog feestelijker te maken besloot mijn partner een mooi kastje te timmeren om buiten onze tuin aan de schutting te hangen. In dit kastje zouden we dan eieren van onze kippen, zelfgemaakte jam en vilten voorwerpen kunnen gaan verkopen. Ook liggen er boeken die meegenomen mogen worden - gratis - en zelfgekweekte plantjes.

Leuk toch?!

Voor de vilten voorwerpen vroegen we een bijdrage. Het levert geen winst om maar stelt me in staat nieuw materiaal te kopen. 

Op een mooie, zonnige, dag besloten we het kastje in te richten. 

We zetten er een paar jonge sla-planten in, wat 'weggeef-boeken' en een aantal vilten voorwerpen. Een slot was niet nodig want we willen graag vertrouwen hebben in de eerlijkheid van mensen. Noem het naïef. Ik zou niet anders willen.

De sla-planten, achter het glas van het kastje in de zon, werden binnen no time reuzenplanten. Dat wil wel, achter glas. Geen goed idee dus!

De kippen leggen te weinig eieren. Er is nog geen fruit voor jam.

En onderstaande vilten dingen werden 'gratis'  meegenomen.

Wat niet de bedoeling was. Het koste me een paar uur om er overheen te komen; ik heb er toch met liefde en aandacht aan gewerkt, de stof waarmee het gemaakt is is gevormd uit wol en  er zit toch al snel een paar uur werk in.

Ik kan alleen maar hopen dat iemand er gelukkig mee is. Dat is wel het minste!

Ook werd een boek meegenomen. Dat stemt vrolijk, want dát was de bedoeling!

Vilt, wol, vezels, zijde, ik werk graag met deze producten om 'iets nieuws' te creëren.

Na een lange tijd van hard werken en overleven kreeg ik te maken met een burn-out. Hoewel dit niet leuk is bood het mij een kans om terug te keren naar mijn 'roots', creativiteit. 

Ooit had ik de wens kunstzinnig therapeut te worden maar door allerlei gebeurtenissen in mijn leven heb ik uiteindelijk andere keuzes gemaakt. 

Ik heb  prachtige kinderen opgevoed, een fantastische baan en een visie op onderwijs die doorleefd en doordacht is. Een hoofd dat prima werkte.

Tot.....

En dan blijkt dat dat hoofd, waar ik altijd zo op kan vertrouwen, mij ook in de steek kan laten. Dat ik dingen vergeet, overprikkeld raak, door de bomen het bos niet meer zie, niet meer kan lezen. Kortom, mijn vertrouwde basis, veiligheid, viel weg.

Vanuit een volle baan zat ik ineens thuis. 

Mijn partner realiseerde zich dat het nu tijd werd om ruimte in huis te scheppen waar ik mijn passie kon uitoefenen. Een verwaarloosde passie, weliswaar. Binnen no time had ik een werkkamer in ons huis met alle benodigdheden binnen handbereik en kon ik me oeverloos overgeven aan het maken van lapjes van wol en vilt.

Een mijzelf cadeau gedane naaimachine completeerde het geheel.

Ullskapa was geboren.

Ull is Noors voor wol en Skapa is Noors voor 'scheppen'.

Gebruiksvoorwerpen van vilt

Gemaakt van wol en zijde. Ook een proeflap, met een locksteek afgewerkt. Normaal gesproken doe ik dat handmatig met een stoere festonsteek maar mijn naaimachine blijkt ook een prima instrument hiervoor.

En ja, ook ik zie de onvolkomenheden. Het randje onder is ėcht niet gelijkmatig. Maar hé, vilt leeft! Zeker als de lap vilt handgemaakt is. Geen excuus voor onregelmatigheden maar het zorgt wel voor een wat natuurlijker effect :